Συμπεράσματα απο το Facebook

Το περασμένο φθινόπωρο έκανα ένα λογαριασμό στο Facebook περισσότερο απο περιέργεια για να δω τι είναι τέλος πάντων και όλοι μιλούν για αυτό. Απο τη μέχρι τώρα εμπειρία μου  διαπίστωσα ό,τι:

1) Το Facebook to χρησιμοποιούν κυρίως αργόσχολα άτομα. Είναι χαρακτηριστικό πως άτομα γνωστά μου που σπουδάζουν και εργάζονται σκληρά, έμπαιναν σπάνια σε αυτό, ενώ άλλοι ήταν κάθε μέρα όλη μέρα. Συνήθως οι δεύτεροι ήταν άνεργοι και τεμπέληδες…

2) Υπάρχει πολύ ψέμα. Αλλά αυτό είναι γενικό γνώρισμα του ίντερνετ και της κοινωνίας μας…

3) Οι φωτογραφίες είναι οι περισσότερες επεξεργασμένες. Επίσης σπάνια μπαίνουν καθημερινές φωτογραφίες, οι περισσότερες είναι απο νυχτερινές εξόδους, γιορτές, διακοπές κλπ, δηλαδή όλοι είναι φτιαγμένοι και παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα προς τα έξω. Επίσης, οι περισσότερες είναι παλιές, και συνήθως το άτομο έχει αλλάξει πολύ-κατά κανόνα προς το χειρότερο- απο τότε που τις τράβηξε.

4) Σχεδόν οι περισσότεροι που το χρησιμοποιούν καθημερινά, ψάχνουν γκόμενο-α μέσα απο εκεί. Δεν έχει σημασία αν το παραδέχονται ή όχι. Σημασία έχει πως το μόνο που σκέφτονται είναι αυτό. Όταν κάποιος βρει γκόμενο-α, απλά εξαφανίζεται απο αυτό, σαν να μην είχε λογαριασμό ποτέ… Το ίδιο και όταν βαρεθεί να ψάχνει…

5) Το μόνο που μετρά είναι οι φωτογραφίες. Φίλος μου παιδικός που ομολογουμένως είναι πολύ ωραίο παλικάρι, πετάει βλακίες και πέφτουν πάνω γυναίκες- και κατά συνέπεια άντρες ακολουθούν- και σχολιάζουν λες και είπε τη μέγιστη σοφία. Αντίθετα αν πεις κάτι έξυπνο ή σωστό, αλλά δεν έχεις καλές φωτογραφίες, όλοι σε αγνοούν επιδεικτικά, και μόνο οι πολύ φίλοι σου ασχολούνται…

6) Οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο και είναι κακομαθημένες όσο δε πάει. Ποτέ δε συνάντησα τόσο καβαλημένα καλάμια όσο στο facebook… Και νόμιζα πως στη προσωπική μου ζωή τα είχα δει όλα… Αλλά ιστορίες θα διηγηθώ σε μελλοντικά άρθρα…

7) Οι γυναίκες που ψάχνονται άγρια, σε σπάνιες περιπτώσεις θα σου τη πέσουν απ’ ευθείας(μου έτυχε). Οι περισσότερες όμως αντί να σου δείξουν το ενδιαφέρον τους, θα αρχίσουν να σε προσκαλούν σε βλακίες και να γίνονται ενοχλητικές…

8 ) ΟΛΕΣ οι γυναίκες είναι πιασμένες, και περνάνε τον έρωτα της ζωής τους… Ερωτήσεις του στυλ “τι κάνεις στο Facebook σαββατόβραδο και δεν είσαι με τον άντρα σου;” είναι εντελώς κακοπροαίρετες…

9) Ποτέ κανείς δε θέλει να δυσαρεστήσει τις κακομαθημένες εκεί μέσα… Κακάσχημες γυναίκες που μόνο απέχθεια προκαλούν, και εμφανισιακά αλλά και απο τη συμπεριφορά τους, δέχονται συνεχώς γλυκόλογα και φιλοφρονήσεις απο (άντρες;)

10) Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις κάποια σοβαρή γνωριμία εκεί μεσα. Ούτε καν φιλική. Αν τα άτομα που μπαίνουν εκεί πέρα είχαν την ικανότητα να κάνουν φίλους, δε θα έμπαιναν στο facebook έτσι κι αλλιώς…

Φυσικά έχει και τα θετικά του, και αυτός είναι ο λόγος που δεν έχω σβήσει το λογαριασμό μου… Αλλά έχω χάσει πλήρως το ενδιαφέρον μου για αυτό.

Γιατί η λεγόμενη “αριστερά” έχει τέτοια απήχηση στους νέους ανθρώπους;

Να ξεκαθαρίσω πρώτα πως η πραγματική μου άποψη γύρω απο τις πολιτικές ιδεολογίες, είναι πως αυτές υπάρχουν για να κρύβουν απο το πολύ κόσμο την αλήθεια για την πραγματική εξουσία. Στη πραγματικότητα κανένας πολιτικός δε νοιάζεται για αυτές. Αυτό είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς για αυτό δε θα επεκταθώ…

Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα σύστημα “αριστεράς”-”δεξιάς” στις δυτικές κοινωνίες, και άσχετα με το σκοπό του έχει επιρροή στο τρόπο που βλέπουν οι απλοί πολίτες τα πράγματα. Για αυτό πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να ασχολούμαι με αυτό, αν και το θεωρώ περιττό. Υποτίθεται πως η δεξιά αποτελείται απο τους καπιταλιστές-φιλελεύθερους-πατριώτες-εθνικιστές, η αριστερά απο τους “προοδευτικούς”-κομμουνιστές-σοσιαλιστές-αντιρατσιστές κλπ κλπ… Και υπάρχει και ένας μεσαίος χώρος απο αυτούς που είναι λίγο απο όλα, μετριοπαθείς.

Απο μικρό παιδί είχα πρόβλημα με αυτό το σύστημα. Δε μου φαινόταν λογικό. Δε μπορούσα να γνωρίζω το γιατί φυσικά. Σήμερα μπορώ. Το ξενόφερτο αυτό σύστημα είναι σχεδιασμένο για να προκαλεί διαμάχες και να διαλύει τη κοινωνική συνοχή. Κυριολετικά δεν είναι τίποτα άλλο απο ταμπέλες, τύπου Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός.  Για την ακρίβεια, ο ποδοσφαιρικός κόσμος μοιάζει αρκετά στον πολιτικό κόσμο.

Υπάρχουν οι πρόεδροι των ομάδων, που κάνουν το πραγματικό κουμάντο και επωφελούνται τα μέγιστα απο το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν οι εργαζόμενοι στις ομάδες οι οποίοι αντιστοιχούν στους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους κλπ του συστήματος, και πληρώνονται αρκετά για να εργάζονται για το σύστημα. Υπάρχουν οι οργανωμένοι οπαδοί που αντιστοιχούν στους οπαδούς των κομμάτων, οι αρχηγοί των οπαδών αντιστοιχούν στα κομματόσκυλα… Και υπάρχουν και οι υπόλοιποι φίλαθλοι που αντιστοιχούν στο μεγάλο μέρος του πληθυσμού, που όπως οι φίλαθλοι έτσι κι εκείνοι χωρίζονται σε παρατάξεις χωρίς λογικά κριτήρια… Τέλος υπάρχουν και εκείνοι που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο είτε γιατί δε τους αρέσει είτε γιατί γνωρίζουν πως το παιχνίδι είναι στημένο… Ένας απο αυτούς είμαι κι εγώ.

Στη πραγματικότητα, οι ιδεολογίες είναι ένα σύννεφο καπνού. Υπάρχουν 2 κατηγορίες ανθρώπων όπως έχω γράψει σε προηγούμενο, αυτοί που νοιάζονται για το σύνολο, κι αυτοί που όχι. Αυτοί που βάζουν τις επιθυμίες τους πάνω απο τις ανάγκες τις κοινωνίας, κι αυτοί που δίνουν προτεραιότητα σε αυτήν. Οι ιδεολογίες δε το αλλάζουν αυτό. Υπάρχουν πατριώτες που νοιάζονται για τη χώρα τους, και στην αριστερά και τη δεξιά. Υπάρχουν τομάρια που κοιτάνε τη καλοπέρασή τους και στην αριστερά και τη δεξιά. Αυτό σημαίνει πως η “αριστερά” και η “δεξιά” δεν αποτελούν στη πραγματικότητα σοβαρό κριτήριο διαχωρισμού τον ανθρώπων. Αν μία πράξη είναι για το καλό της χώρας, αυτή η πράξη θα υποστηριχτεί απο όλους τους πατριώτες, ανεξαρτήτος πολιτικού ρεύματος.

Όμως η λεγόμενη “αριστερά”, ο λόγος για τον οποίο γράφω, έχει ένα ιδιαίτερο ρόλο.Έχει μεγάλη απήχηση στους νέους ανθρώπους. Το καταφέρνει αυτό με 2 τρόπους:

α) Εκμεταλλεύται το γεγονός πως οι νέοι παρασύρονται ευκολότερα απο τα συναισθήματά τους. Επίσης οι νέοι είναι κατά κανόνα πιο αγνοί και θέλουν το καλό. Παρουσιάζεται λοιπόν σε αυτούς η αριστερά ως το κίνημα που δίνει ισότητα σε όλους, ευκαιρίες σε όλους, ως το σύστημα κατά του ρατσισμού, της φτώχειας, της καταπίεσης. Τους παρουσιάζει μια ουτοπία, στην οποία όλοι μπορούν να απολαμβάνουν χωρίς να εργάζονται, και στην οποία δεν υπάρχει μίσος για κανέναν.

β) Οι νέοι δεν έχουν εμπειρίες απο την ζωή, και δε γνωρίζουν πως λειτουργεί ο κόσμος. Δε μπορούν να καταλάβουν πως αυτά που σχεδιάζεις “στο χαρτί”, δε γίνονται πάντα όπως τα θες στη πραγματικότητα. Υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες, με κύριο την ασθενή ανθρώπινη φύση. Πάντα θα υπάρχουν προδότες, εγωιστές, ολιγόψυχοι άνθρωποι. Δε μπορείς να μετατρέψεις όλους τους ανθρώπους σε αγωνιστές της δικαιοσύνης, ακόμα κι αν το θες. Είναι ανώφελο.

Έτσι λοιπόν η αριστερά βρίσκει πρόσφορο έδαφος στους νέους. Η αντζέντα της όμως είναι διαφορετική. Αυτό που θέλουν, στη πραγματικότητα, είναι να υποσκάψουν τη κοινωνική συνοχή, να καταστρέψουν τη πίστη στο Θεό, να δημιουργήσουν άβουλα ανθρωπάκια που χρειάζονται το κράτος για να ζήσουν. Δεν είναι τυχαίο που έπειτα απο χρόνια σοσιαλισμού σε αυτή τη χώρα, όλα τα περιμένουμε απο το κράτος και για τα πάντα φταίει το κράτος…

Ο σκοπός της υπάρξεως μας είναι να αναγνωρίσουμε τη σπουδαιότητα του Θεού, να έρθουμε κοντά του και να τον αγαπήσουμε, όπως μας αγάπησε Εκείνος πρώτα. Η αριστερά όμως θέλει να αντικαταστήσει το Θεό με το κράτος. Δε θέλουν να στηριζόμαστε στο Θεό, αλλά σε εκείνους. Ο δυτικός κόσμος έχει πιαστεί στα δίχτυα της εδώ και πολλά χρόνια, κι ας νομίζουν κάποιοι πως η δύση είναι καπιταλιστική, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Πρόσφατα η αμερικανική κυβέρνηση έσπευσε να γλιτώσει με ένα κάρο λεφτά, επιχειρήσεις που κατέρρευσαν. Γιατί; Σε ένα φιλελεύθερο καπιταλιστικό κράτος, τι δουλειά έχει η κυβέρνηση να τους βοηθήσει; Τα κέρδη ήταν δικά τους, άρα και οι ζημίες πρέπει να είναι δικές τους. Όμως δεν έγινε έτσι, η κυβέρνηση έτρεξε να σώσει τις εταιρίες, μέχρι και οι εταιρίες πορνό ζήτησαν δάνεια. Γιατί; Μήπως γιατί στη πραγματικότητα έχουν συγκαλυμένο κομμουνισμό;

Στη χώρα μας, οι μισοί εργάζονται για το κράτος και οι άλλοι μισοί προσφέρουν υπηρεσίες σε αυτούς που εργάζονται στο κράτος… Κάνει κρύο; Απαιτούμε επίδομα θέρμανσης. Γίνονται καταστροφές στην αγροτική παραγωγή; Το κράτος αποζημιώνει τους αγρότες(γιατί άραγε, το κράτος προκάλεσε τη καταστροφή;). Ρίχνει χιόνια μια φορά στα δέκα χρόνια; Το κράτος είναι άχρηστο που δεν έχει αγοράσει καλύτερο εκχιονιστικό εξοπλισμό κι απο την Ελβετία. Τι πάει να πει δεν υπάρχουν κονδύλια, να κόψει απο αλλού. Αλλά απο πού; Απο την παιδεία, την άμυνα, τις συντάξεις, απο πού; Ή μήπως να δανειστεί, όπως κάνει χρόνια τώρα και έχουμε φτάσει στο σημείο να μην έχουμε ελπίδα να ξεπληρώσουμε το χρέος…

Το πιο αστείο φυσικά είναι οι επιδοτήσεις που δίνονται στους επιχειρηματίες κυρίως απο την ΕΕ. Έχει καταντήσει ανέκδοτο, εγώ γελάω πραγματικά με αυτή τη κατάσταση. Τι δουλειά έχει το κράτος να επιδοτεί επιχειρήσεις, οποιεσδήποτε επιχειρήσεις; Όταν επιδοτείς κάτι, έχεις δικαιώματα στα κέρδη. Το κράτος όμως τις δίνει αβέρτα για να τις τρώνε τα λαμόγια με ωραίες γυναίκες στα καζίνο και στη Μύκονο, και μετά να κλείνουν και τις επιχειρήσεις τους αφήνοντας στο δρόμο το κόσμο. Κανείς δε λέει τη πραγματικότητα στα μεγάλα ΜΜΕ. Δεν υπάρχει τσάμπα χρήμα. Γιατί μας επιδοτεί η ΕΕ, θέλω οι ελάχιστοι που ίσως διαβάσουν αυτές τις γραμμές να το καλοσκεφτούν. Έχουμε πληρώσει ακριβά τις επιδοτήσεις, αλλά αυτό είναι για άλλο άρθρο…

Με όλα αυτά θέλω να καταλήξω πως ήδη ο δυτικός κόσμος, αμερική και ΕΕ, είναι σχεδόν κομμουνιστικός, απλά δε φαίνεται και δε μας το λένε τα ΜΜΕ. Και ο μεγάλος στόχος είναι σατανικός. Θέλουν ο κόσμος να έχει για Θεό του το κράτος. Υποσκάπτουν λίγο λίγο τα θεμέλια της κοινωνίας.  Καταστρέφουν την οικογένεια, γιατί οι άνθρωποι που προέρχονται απο υγιείς οικογένειες δεν ελέγχονται. Καταστρέφουν την εθνική συνείδηση, γιατί θέλουν οι άνθρωποι να μην έχουν κοινά μεταξύ τους που να τους ενώνουν. Καταστρέφουν την αυτοδυναμία των κρατών, μεταφέρουν βασικές επιχειρήσεις έξω απο τις χώρες, για να τις αναγκάσουν να στηρίζονται στο διεθνές εμπόριο και στο τραπεζικό σύστημα για να επιβιώσουν.

Καταστρέφουν τη πίστη στο Θεό, γιατί εκείνος που πιστεύει, δεν εξαγοράζεται, δεν πτοείται, δε φοβάται, δεν τους έχει ανάγκη…

Και το πετυχαίνουν παρουσιάζοντας τις προτάσεις τους ως “καλές”. Ο Σατανάς μετατρέπεται σε άγγελο για να τους παραπλανήσει. Τους υπόσχεται δικαιοσύνη, ασφάλεια, ευημερεία, ισότητα. Με τι αντάλλαγμα; Την υποταγή τους.

Οι νέοι παρασύρονται, και διοχετεύουν την ενέργειά τους σε στόχους που στο τέλος θα τους βλάψουν. Στο όνομα των ιδανικών τους τα βάζουν με τη πολιτεία, αντιδρούν, επαναστατούν. Τα βάζουν με τους γονείς τους, με την Εκκλησία, με τη πολιτεία. Αισθάνονται τη κακία γύρω τους αλλά τους έχουν ξεγελάσει. Αυτοί που προκαλούν τα προβλήματα, αυτοί τους ξεγελούν και τους στρέφουν ενάντια στους μόνους που μπορούν να λύσουν τα προβλήματα… Τους λένε εύκολα λόγια, γεμάτα φανφάρες και βρισιές, μπορείτε για παράδειγμα να δείτε το prezatv.blogspot.com. Εκείνοι είναι εναντίων της κακίας, αλλά δεν έχουν το κριτήριο για να ξεχωρίζουν την αλήθεια με τη λογική. Τους ξεγελά το συναίσθημα. Ο πρέζας δείχνει φωτογραφίες με τα νεκρά παιδάκια στη Παλαιστίνη και βρίζει τους Εβραίους. Άρα πρέπει να είναι καλό παιδί, σωστά; Ένα καλό παιδί θα είναι με το μέρος της αλήθειας, άρα όταν βρίζει την Εκκλησία έχει δίκιο, σωστά; Οι λογικοί άνθρωποι θα καταλάβουν τι προσπαθώ να πω. Εκείνοι οι νέοι όμως που δε μπορούν να σκεφτούν με τη λογική και άγονται και φέρονται με βάση τα συναισθήματά τους, αυτά σκέφτονται. Γίνονται εύκολα θύματα της προπαγάνδας.

Ο Σατανάς χρησιμοποιεί την αγνή φύση των νέων, παρουσιάζεται ως άγγελος, για να τους καταστρέψει. Τους μιλά για δικαιοσύνη και ισότητα, έννοιες που χρησιμοποιεί σαν Δούρειους ίππους για να περάσει τους σκοπούς του. Είναι αστείο το πως ένα δημοφιλές νεανικό blog όπως του πρέζα και άκρα αριστερό, φανερώνει τις σατανικές επιρροές του. Μαύρα χρώματα, κεριά, βρισιές, χυδαιότητα, μηνύματα κατά της Εκκλησίας, ένα απίστευτο μένος κατά της Εκκλησίας… Για τον Σατανά ισχύει το θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δε την αφήνει…

Κλείνοντας θέλω να πω σε όλους τους νέους που διαβάζουν τα άρθρα μου, να εξετάζουν πιο προσεκτικά τις ιδεολογίες και να μη ξεχνούν πως για όλα υπάρχει ένα τίμημα, δεν υπάρχουν δώρα. Οι αριστεροί δε τα σπάνε και δε λυσσάνε να περάσουν τις πολιτικές τους για τη ψυχή της μάνας τους… Ούτε εγώ, που γράφω αυτές τις γραμμές, κάνω αυτό που κάνω χωρίς αντάλλαγμα… Το δικό μου αντάλλαγμα είναι ουράνιο όμως, αυτή είναι η διαφορά μου με τους “αριστερούς”.

Απαλλάχθηκα επιτέλους απο πολλά “βαρίδια”

Εδώ και κάποιο καιρό στο ψυχικό μου κόσμο λαμβάνει χώρα “μια μάχη”. Απο τη μία η αγάπη για τον κόσμο, η ανάγκη να γίνω κι εγώ ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, αποδεχτός σύμφωνα με τα δημοφιλή πρότυπα. Απο την άλλη, η ανάγκη μου να γνωρίσω περισσότερο το Θεό, και τον πνευματικό κόσμο. Για πολύ καιρό πίστευα πως και τα 2 είναι εφικτά, ταυτόχρονα.

Τελικά όπως μου έδειξε η εμπειρία μου, δεν είναι. Τελικά ο Κύριος όταν μας προειδοποιούσε πως δε μπορούμε να ανήκουμε και στον κόσμο, και στον Θεό, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε(όχι πως αμφέβαλλα, αλλά είναι αλλιώς να το ακούς κι αλλιώς να το ζεις)… Απλά δε γίνεται. Όσο πιο πολύ προσπαθείς να ακολουθείς τους πολλούς, τόσο περισσότερο φθείρεσαι και παρατάς το Θεό.

Η απαγκίστρωσή μου απο τον κόσμο έγινε σταδιακά. Πρώτα έχασα το ενδιαφέρον για τις παρέες. Όταν ήμουν έφηβος κι εγώ έκανα παρέα με αρκετά άτομα, έβγαινα και διασκέδαζα, όπως οι περισσότεροι. Γρήγορα αυτό έπαψε να με ενδιαφέρει. Πίσω απο τις ψευτοκλίκες, είδα το ψέμα και την υποκρισία. Την εκμετάλλευση του ενός απο τον άλλο. Τα ψεύτικα χαμόγελα. Απλά είπα “ΟΧΙ” σε όλα αυτά, και άρχισα να γίνομαι πολύ επιλεκτικός στις παρέες μου. Όχι τόσο γιατί θεωρώ τον εαυτό μου “υπεράνω”, απλά, η συναναστροφές αυτές τείνουν να σε κουράζουν ή/και φθείρουν.

Το δεύτερο στάδιο, ήρθε με την απαγκίστρωσή μου απο τις γυναίκες. Όπως οι περισσότεροι κι εγώ μέχρι και πριν 3-4 χρόνια έδινα μεγάλη βαρύτητα στις σχέσεις μου με τις γυναίκες. Είχα τις κατακτήσεις μου, τις σχέσεις μου, τις απογοητεύσεις μου. Όλα άλλαξαν όμως όταν διαπίστωσα την υποκρισία κι εδώ. Το ψέμα, τη κοροϊδία, την σκοπιμότητα, την απιστία. Σιγά σιγά άρχισα να βλέπω τη πραγματικότητα κατάματα. Οι γυναίκες ανακάλυψα πως δεν είναι αγνές παρθένες που χρειάζονται την προστασία μας και την αγάπη μας. Στις δυτικές κοινωνίες πλέον έχουν γίνει ο εκμεταλλευτής μας, ο αφέντης μας, μας κάνουν ό,τι θέλουν μόνο και μόνο με την υπόσχεση πως θα μας πετάξουν ένα “κοκκαλάκι” στοργής. Κατάλαβα ξαφνικά πως έχω 2 επιλογές, ή “να τις παίξω”, ή να τις αφήσω “να τις παίξουν” άλλοι. Η 3η επιλογή, να γίνω θύμα-ευνουχισμένος και στερημένος λυσσάρης- δε μου φάνηκε και τόσο ελκυστική για να τη συμπεριλάβω στα υπόψη.

Το τρίτο στάδιο, είναι αυτό που τελικά κατάφερα πρόσφατα. Την απαγκίστρωσή μου απο τη διασκέδαση. Ταινίες, βιντεοπαιχνίδια, μουσική… Είχα μαζέψει μια τεράστια συλλογή κατεβασμένη απο το ίντερνετ. Καθημερινά άφηνα ανοιχτό τον υπολογιστή για να κατεβάζει τόρρεντς, και έψαχνα συνεχώς για νέες κυκλοφορίες, μη τυχόν και “χάσω” τίποτα. Έψαχνα συνεχώς τρόπους να αποθηκεύσω όλα αυτά τα δεδομένα, και έκανα οικονομίες για συνεχείς αναβαθμίσεις στον υπολογιστή μου. Και όλα αυτά γιατί;

Τα τελευταία 2 χρόνια είχα αρχίσει φυσικά να αμφισβητώ την ανάγκη μου για όλα αυτά. Για παράδειγμα κατέβασα εκατοντάδες βιντεοπαιχνίδια, αλλά ποτέ δε τα τερμάτισα, ίσα που τα είδα για λίγο και τα παράτησα. Απο τα εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια που είχα, ελάχιστα άκουγα ξανά και ξανά, και αυτά τα είχα βαρεθεί. Τις ταινίες όσες ολοκλήρωνα τις έβλεπα μόνο μία φορά. Τίποτα απο όλα αυτά δε με συγκινούσε πλέον.

Πρόσφατα όμως άρχισα να αναρωτιέμαι έντονα γιατί το κάνω αυτό; Γιατί μανιωδώς θέλω να αποκτώ οτιδήποτε κυκλοφορεί; Ήμουν συνηθισμένος να ενδιαφέρομαι για όλα αυτά απο παιδί, εξάλλου αποτελούσαν και ένα κοινό τόπο για συζητήσεις, αλλά ήταν αυτό που πραγματικά ήθελα; Για αυτό ζούμε, και δουλεύουμε, για να βλέπουμε ταινίες, ακούμε μουσική, παίζουμε βιντεοπαιχνίδια; Για να πληρώνουμε πανάκριβα ποτά σε νυχτερινά μαγαζιά για να “διασκεδάζουμε”; Αυτό είναι η ζωή;

Αφέντης, είναι αυτός που έχει τη δύναμη, να σε κάνει να εργαστείς για εκείνον. Αν ο λόγος που πασχίζεις να βγάλεις λεφτά, είναι για να διασκεδάζεις, και να αποκτάς υλικά αγαθά, τότε αυτά είναι ο αφέντης σου. Γιατί δουλεύεις για αυτά. Αγωνίζεσαι για αυτά. Ο ελεύθερος άνδρας, ναι μεν εργάζεται, αλλά για να ζήσει αυτός και οι δικοί του, και να καλυτερέψει η ζωή τους, όχι για να μπορεί να ξοδεύει σε διασκεδάσεις. Καλές είναι και οι διασκεδάσεις, αλλά όταν αποτελούν ένα σύντομο διάλειμμα, όχι όταν γίνονται ο σκοπός-αφέντης μας.

Ξαφνικά κατάλαβα πως θέλω να είμαι ελεύθερος. Δε θέλω να με απασχολεί η “ποπ κουλτούρα” πλέον. Δε θέλω να γνωρίζω τι ακούγεται φέτος, ποιά είναι η μόδα, δε με ενδιαφέρει τι παίζεται στην TV, δεν δουλεύω για να μπορώ να πληρώσω να πάω στο ίδιο Σαλέ που πάνε και “οι επώνυμοι”… Δε θέλω να απασχολώ τον εαυτό μου για να συγκεντρώνω τόσα προϊόντα διασκέδασης. Η πραγματική ελευθερία, είναι η ελευθερία απο τον υλικό κόσμο.

Πέταξα λοιπόν όλα μου τα DVD που είχα αποθηκεύσει. Έσβησα τα πάντα απο τον σκληρό μου δίσκο. Και το έκανα με την ευκολία και την άνεση που πετάει κανείς το περιτύλιγμα μιας τσίχλας. Όσο χρήσιμο μου είναι αυτό, άλλο τόσο χρήσιμα μου είναι και τα τραγούδια, οι ταινίες, τα παιχνίδια… Αποφάσισα πλέον να μη δίνω δεκάρα τσακιστή για όσα μας πλασάρουν, και μας κάνουν να πιστεύουμε πως η αξία σου καθορίζεται απο τα πόσα πράγματα μπορείς να απολαύσεις… Και τώρα πια αισθάνομαι όμορφα, και ανάλαφρα…

Φυσικά δε προτείνω σε όλους να κόψουν κάθε επαφή με τη διασκέδαση. Όταν γίνεται με μέτρο, είναι μια χαρά. Απλά εγώ αποφάσισα πως δε μου χρειάζεται ούτε καν με μέτρο. Προσωπική επιλογή που δεν είναι για όλους. Προτρέπω όμως όποιος/α διαβάζει αυτές τις γραμμές, να ξανασκεφτεί για λίγο, το λόγο που αγωνίζεται, που παλεύει για ένα καλύτερο αύριο. Είναι για τις απολαύσεις, τις διασκεδάσεις;

Θα επανέλθω με ένα σχετικό άρθρο ,

Η κοινωνία μας βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο παρακμής

Η γιαγιά μου μένει μαζί μας απο τότε που έφυγε απο τη ζωή ο συγχωρεμένος ο παππούς μου. Πάσχει απο Αλτσχάιμερ, και η κατάστασή της έχει χειροτερέψει πάρα πολύ τα τελευταία 2-3 χρόνια, σε σημείο να θυμάται ελάχιστα πράγματα. Ξεχνάει ακόμα και τι είπε πριν 5 λεπτά. Αλλά και η λογική της έχει πάει περίπατο παρέα με τη μνήμη της. Κάνει απίστευτα πράγματα, όπως πχ συλλογή απο τσατσάρες μέσα στη μαξιλαροθήκη της και άλλα πολλά. Με εμένα έχει μια περίεργη σχέση. Πολλές φορές όταν πάω να τη βοηθήσω σε κάτι μου επιτίθεται, άλλες φορές με φοβάται και άλλες μου λέει γλυκόλογα χωρίς να έχω κάνει κάτι ιδιαίτερο… Συμπεριφέρεται ανάλογα με το τι της έρχεται εκείνη τη στιγμή στο κεφάλι, και όχι σύμφωνα με τη λογική…

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Πριν κάποιο καιρό έπεσα στο site ενός Άγγλου συνάδελφου μου(προγραμματιστής) ονόματι Philip Atkinson που έχει πάρει σύνταξη εδώ και χρόνια και ζει στην Αυστραλία. Ο συγκεκριμένος φαίνεται πως είχε παρόμοιους προβληματισμούς με εμένα και έτσι όταν είχε πλέον άφθονο ελεύθερο χρόνο αλλά και εμπειρίες, αποφάσισε να ερευνήσει τα ερωτήματα που τον βασάνιζαν… Δηλαδή, γιατί η κοινωνία μας συμπεριφέρεται σαν τρελή; Γιατί υπάρχει αναξιοκρατία, παραλογισμός, ποιοτική υποβάθμιση του πολιτισμού κλπ κλπ. Κατέληξε σε μια θεωρία για τον πολιτισμό, και έχει αφιερώσει το site του σε αυτό. Η θεωρίες του μου φαίνονται πολύ πειστικές, και εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τα πως και τα γιατί, ειδικά αν συνδυαστούν με την Ορθόδοξη παράδοση και τη σοφία της. Ο συγκεκριμένος ερευνητής μου άνοιξε τα μάτια για πολλά ζητήματα.

Η θεωρία του μέσες άκρες παρομοιάζει τον κάθε πολιτισμό με ένα μεγάλο συλλογικό μυαλό. Πιστεύει πως κάθε πολιτισμός γεννιέται και πεθαίνει ακριβώς όπως ένας άνθρωπος. Στην αρχή είναι ακμαίος και δυνατός, γεμάτος φυσική δύναμη αλλά και εξυπνάδα την οποία χρησιμοποιεί για να επιβληθεί. Όταν όμως ο καιρός περάσει ο πολιτισμός αυτός αρχίζει να παρουσιάζει σημάδια κόπωσης και γήρατος. Στο τέλος αυτό το συλλογικό μυαλό αρχίζει και παίρνει παράλογες αποφάσεις, ενάντια στο συμφέρον του. Αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν τη γιαγιά μου…

Θεωρεί πως κάθε πολιτισμός αποτελείται απο 2 γενικές κατηγορίες ανθρώπων: Εκείνους που συνδέονται με τη πατρική “φιγούρα” και εκείνους που συνδέονται με τη μητρική. Ανάλογα με το ποιά ομάδα υπερισχύει, έχουμε τις πατριαρχικές κοινωνίες και τις μητριαρχικές κοινωνίες. Υπάρχουν συγκεκριμένα γνωρίσματα σε κάθε είδος ανθρώπου, και αυτά τα γνωρίσματα γίνονται φύση του πολιτισμού όταν η μια ομάδα των ανθρώπων υπερισχύει. Θεωρεί πως η σημερινή κοινωνία αποτελεί ως επί το πλείστον μητριαρχική κοινωνία, και κινείται ακόμα περισσότερο προς αυτή τη κατεύθυνση. Έχει στο site του ένα πινακάκι με χαρακτηριστικά και είναι απίστευτο το πόσο μέσα πέφτει…

Οι “πατριαρχικοί” άνθρωποι τείνουν να βάζουν το συλλογικό καλό πάνω απο το ατομικό, και οι “μητριαρχικοί” το αντίθετο.  Οι πρώτοι επίσης βάζουν την τιμιότητα και την αξιοπρέπεια πάνω απο τη καλοπέραση, πιστεύουν στον περιορισμό των σεξουαλικών ελευθεριών, είναι υπέρ του τονισμού των διαφορών των δύο φύλων για παράδειγμα στο ντύσιμο, είναι περισσότερο ασκητικοί και δεν επιζητούν συνεχώς την ηδονή. Οι “πατριαρχικοί άνθρωποι” όπως τους περιγράφει, σε μεγάλο βαθμό θυμίζουν τους (πραγματικούς) Χριστιανούς. Οι μητριαρχικοί θυμίζουν περισσότερο τους ανθρώπους του σήμερα. Οι πατριαρχικοί άνθρωποι ξεχωρίζουν το καλό απο το κακό και το πραγματικό απο το φανταστικό, χρησιμοποιώντας τη λογική τους, ενώ οι μητριαρχικοί χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις τους, το τι τους αρέσει, τη προσωπική γνώμη.

Φυσικά οι απόψεις αυτής της θεωρίας είναι πολύ κοντά στις απόψεις του Χριστιανισμού. Και αυτό είναι που μου κάνει εντύπωση είναι πως στην Αγία Γραφή έχουμε κάποια σημάδια ενός τέτοιου “συλλογικού μυαλού”. Αν δε κάνω λάθος, στο προφήτη Δανιήλ(δεν έχω την Παλαιά Διαθήκη τώρα μπροστά μου). Εκεί αναφέρεται πως κάθε έθνος έχει τον Αρχάγελλό του, και πως αυτός κατευθύνει τη πορεία του. Αυτό είναι πολύ κοντά σε αυτό που περιγράφει ο Atkinson ως “συλλογικό μυαλό”. Η θεωρία του φυσικά λέει πολλά περισσότερα, και αξίζει κάποιος να επισκεπτεί τη σελίδα του.

Όλα αυτά έρχονται συνεχώς στο μυαλό μου, όταν κοιτώ τα νέα της δικής μας εγχώριας επικαιρότητας. Τους τελευταίους μήνες βλέπω τη θεωρία του Atkinson να επιβεβαιώνεται στη πράξη όλο και περισσότερο. Η κοινωνία μας παρουσιάζει όλα τα συμπτώματα παρακμής, ένα “συλλογικό Αλτσχάιμερ”. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι χάνουν την επαφή με τη λογική και στηρίζονται στο τι τους αρέσει, για να ξεχωρίσουν το καλό απο το κακό και το αληθινό απο το φανταστικό, ακριβώς όπως περιγράφει ο Aktinson. Θα μιλήσω για ένα σημερινό παράδειγμα για να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ.

Καθημερινά παρακολουθώ το blog troktiko. Δε συμφωνώ πάντα με όσα λέει, αλλά μου αρέσει γενικά να το διαβάζω. Σήμερα έπεσα σε αυτό το άρθρο:

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_1152.html

Στο συγκεκριμένο, ένας αναγνώστης ζητάει να μην πετάμε τα εισιτήρια αλλά να τα δίνουμε σε άλλους, για να μην είμαστε “ζώα”. Προφανώς η σύνταξη του τροκτικού συμφωνεί με τη συγκεκριμένη άποψη. Πάνω σε μια διεστραμμένη αίσθηση του δικαίου.

Η κοινή λογική λέει πως τα μέσα μαζικής μεταφοράς, απο κάπου πρέπει να βρίσκουν τους πόρους τους. Καύσιμα, συντήρηση εξοπλισμού, αγορά νέου, εγκαταστάσεις, και πάνω απο όλα το προσωπικό, απο κάπου θα πρέπει να πληρωθούν. Αν δε κάνω λάθος, ένα μέρος το πληρώνει η Κυβέρνηση με τα λεφτά του ελληνικού λαού. Το υπόλοιπο το εισπράτει απο τα εισιτήρια. Αυτό που προτείνει ο αναγνώστης, είναι στη πραγματικότητα ένα άδικο μέτρο. Γιατί οι φόροι εισπράτονται απο όλους, ανεξαιρέτως αν χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς ή όχι. Αντίθετα το εισιτήριο, το πληρώνει αυτός που τα χρησιμοποιεί. Άρα και αυτός που κανονικά θα πρέπει να τα πληρώνει. Διαφεύγει απο πολλούς πως έχουμε σχετικά φθηνά ΜΜΜ. Περισσότερα πληρώνουν για αυτά αυτοί που δε τα χρησιμοποιούν, παρά οι χρήστες τους. Και ο αναγνώστης εκείνος, επιμένει πως πρέπει αυτή η διαφορά να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, γιατί έτσι “δε θα μας εκμεταλλεύονται”. Στη πραγματικότητα, αυτό που ζητάει είναι να πληρώνει λιγότερα αυτός και “η(κοινωνική) ομάδα του”, σε βάρος του συνόλου. Και το κριτήριο για αυτόν δεν είναι η λογική. Αν ακολουθούσε τη λογική, θα κατέληγε στο ότι πρέπει να πληρώνει εισιτήριο. Το κριτήριο για εκείνον, είναι το τι του αρέσει προσωπικά. Αυτό που του αρέσει, αυτό είναι και το σωστό. Είναι δηλαδή, ένας “μητριαρχικός” άνθρωπος…

Φυσικά αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Υπάρχουν αμέτρητα άλλα για να αναδειχθεί η θεωρία του Atkinson. Στο μέλλον σκοπεύω να γράψω περισσότερα.

Η σελίδα για όσους θέλουν να διαβάσουν τη θεωρία είναι εδώ:

http://www.ourcivilisation.com/

Σχετικά με το φόνο του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου

Πριν 17 μέρες είχαμε τον φόνο ενός 15χρονου απο αατυνομικό στα Εξάρχεια.  Ο φόνος δε γνωρίζω πως έγινε, και δε μπορώ να πάρω θέση. Όπως και κανένας άλλος δε μπορεί να πάρει θέση. Οι έρευνες ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί. Φυσικά αυτό δεν εμπόδισε τους τηλεδικαστές και τους ψευτοαναρχικούς σε τίποτα…

Εγώ δε θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ στο γεγονός του φόνου. Υπάρχουν οι αρμόδιοι για αυτό. Εγώ θέλω να αναφερθώ σε όσα ακολούθησαν αυτή την ιστορία. Καταστροφές σε ολόκληρη τη χώρα, κλείσιμο σχολείων, κακή εικόνα για τη χώρα μας στο εξωτερικό. Και όλα αυτά γιατί; Με ποιά δικαιολογία;

Ακόμα κι αν ο αστυνομικός που το έκανε, δεν κινδύνευε και απλά το έκανε γιατί είναι τρελός/ κακός κλπ κλπ, ποιός είναι ο υπεύθυνος; Κανένας άλλος απο τον αστυνομικό. Ο οποίος αμέσως συνελήφθη και κατηγορείται για όσα έκανε. Προς τι λοιπόν οι “διαμαρτυρίες”;  Φταίει ολόκληρο το αστυνομικό σώμα για ό,τι συνέβη; Φταίνε οι καταστηματάρχες; Φταίει το σύστημα; Τι φταίει;

Είναι αφελής όποιος πιστεύει πως όλες αυτές οι ταραχές, δεν υποκινήθηκαν απο προβοκάτορες. Αυτά τα πράγματα δεν είναι τυχαία… Δε γίνεται μέσα σε λίγες ώρες να οργανωθούν τόσο αποτελεσματικά οι τα ραξίες. Το σχέδιο υπήρχε απο πριν. Κάποιοι είχαν συμφέρον να γίνουν όλα αυτά. Ο φόνος του άτυχου 15χρονου ήταν απλά η αφορμή. Κάποιοι έχουν συμφέρον να βυθιστεί η χώρα στην αναρχία.

Το ποιοί είναι αυτοί, δε μπορώ νσ το γνωρίζω με βεβαιότητα. Και ο λόγος είναι αρκετά ειρωνικός, είναι γιατί είναι πολλοί… Είναι πολλοί όσοι έχουν πιθανό συμφέρον για όλα αυτά. Μπορεί να είναι κομματικά ‘παιχνίδια, ή μπορεί να είναι προσπάθειες εχθρών τις χώρας μας… Πολύ με τρομάζει το σενάριο που λέει πως μας ετοιμάζουν για να έχουμε τη τύχη της Γιουγκοσλαβίας. Οι ομοιότητες με τη περίπτωση της είναι πολλές.

Όποιος και να κρύβεται πίσω απο τους κουκουλοφόρους, το σίγουρο είναι πως δε θέλει το καλό μας. Τα σπασμένα καταστήματα, οι κλειστοί δρόμοι και τα κλειστά σχολεία δεν πάνε μπροστά τη κοινωνία μας. Και φυσικά δεν έχουν ΚΑΜΙΑ ΜΑ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με το θάνατο του 15χρονου. Θα είχαμε το δικαίωμα να φωνάζουμε αν το σύστημα κάλυπτε τον αστυνομικό, χωρίς φυσικά να διαλύσουμε τη χώρα. Αλλά ο αστυνομικός συνελήφθη. Θα τιμωρηθεί για τις ευθύνες του. Τους κουκουλοφόρους ποιός θα τους τιμωρήσει;

Επίλογος

Πολλές φορές έχω πει πως θέλω να συνεχίσω να γράφω σε αυτό το blog. Χωρίς όμως τελικά να το κάνω. Έχω ξεκινήσει πολλά άρθρα που υπάρχουν στα πρόχειρα, αλλά τελικά δεν ολοκλήρωσα κανένα ούτε φυσικά θα τα δημοσιεύσω.

Το πρόβλημα είναι πως έκανα κάποια λάθη όταν ξεκίνησα αυτό το blog. Λάθη που οφείλονται στην απειρία μου. Πιστεύω πως το καλύτερο είναι να το κλείσω, και να ξεκινήσω απο την αρχή.

Ένα λάθος μου είναι που έγραφα με την πραγματική μου ταυτότητα. Δυστυχώς το ίντερνετ δεν είναι τόσο αθώο. Όταν έχεις απόψεις ενάντια στο σύστημα, την επωνυμία σου την πληρώνεις, πολλές φορές ακριβά… Επίσης το να κρύβεσαι πίσω απο την ανωνυμία σου, βοηθά στο να επικεντρώνονται οι άλλοι στις θέσεις σου, και όχι στο πρόσωπό σου.

Δεύτερο λάθος είναι που προσπάθησα να τα βάλω όλα σε ένα τσουβάλι. Απόψεις επί παντός επιστητού. Δε βολεύει αυτό. Το καλύτερο είναι να έχεις κανείς κάποιο θεματικό blog.

Θα δημιουργήσω λοιπόν άλλα blog, κάθε ένα με τις σκέψεις μου γύρω απο συγκεκριμένα ζητήματα. Και σε όλα θα κρύψω την ταυτότητά μου. Έτσι θα μπορώ να επικεντρώνομαι μόνο στην ουσία.

Το blog αυτό δε θα το σβήσω. Ίσως κάποια απο τα κομμάτια του να είναι χρήσιμα για κάποιους. Όπως και να έχει, όσοι απο εσάς ψάχνετε στη blogοσφαιρα θα έχετε σύντομα νέα μου…

Αντίο λοιπόν απο εδώ!

Ενημέρωση: Τελικά άλλαξα γνώμη. Θα συνεχίσω απο εδώ. Απο δω κι εμπρός και τα σχόλια θα είναι ανοιχτά. Πολύ σταθερός δεν είμαι στις αποφάσεις μου;…

Γιατί να συνεχίσω να γράφω στο blog;

Έχω  “εξαφανιστεί” απο το blog μου εδώ και πολύ καιρό. Αν και σταμάτησα απο τη δουλειά μου και έχω πλέον χρόνο για να γράφω, δεν μπορούσα να βρω τη διάθεση να γράψω κάτι. Ίσως γιατί αισθανόμουν πως δεν έχει νόημα. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ένα λόγο για να συνεχίσω. Ένα κίνητρο, να αρχίσω πάλι να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με όλους… Πιστεύω πλέον πως δεν έχει νόημα να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους. Δε μπορούμε να αλλάξουμε κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό μας. Αν κάποιοι δε θέλουν να ακούσουν, τότε δε μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό.

Τότε λοιπόν γιατί να γράφω; Αφού οι απόψεις μου δεν πρόκειται να χρησιμεύσουν σε κανέναν, γιατί να χάνω το χρόνο μου; Γιατί να μη κάνω κάτι καλύτερο;

Αυτό πίστευα μέχρι πριν λίγες μέρες. Τότε ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι. Κατάλαβα γιατί το blogging είναι μια συνήθεια που θα ήταν καλό όλοι να αποκτήσουν.Ο λόγος είναι η εξάσκηση στη σωστή χρήση της γλώσσας. Και η εξάσκηση της σκέψης…

Η γλώσσα μας είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό απο ό,τι πίστευα. Κάθε έννοια για να γίνει κατανοητή απο κάποιον, θα πρέπει να μπορεί να εκφραστεί με λέξεις. Όσο λιγότερες αυτές και όσο πιο απλές, τόσο καλύτερη η κατανόηση. Η εξάσκηση στη σωστή χρήση της γλώσσας οδηγεί στην καλύτερη κατανόηση των εννοιών και στην καλύτερη ιεράρχηση της σκέψης…

Ένα blog λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να σκεπτόμαστε καλύτερα. Να καθορίσουμε τις σκέψεις μας. Να τις ιεραρχήσουμε.

Κατάλαβα πως δε γράφω για να πείσω τους άλλους για το δίκιο των απόψεών μου. Αλλά για να αποκτήσω καλύτερη κατανόηση των όσων με απασχολούν. Για να βοηθηθώ στις σκέψεις μου… Αυτό θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο στη πορεία.

Μπορεί να φαίνεται εγωιστικό αλλά δεν είναι. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να διαβάσει τα όσα γράφω και να πάρει ό,τι θεωρεί πως του είναι χρήσιμο. Ελεύθερα. Εγώ θα συνεχίσω να γράφω τις σκέψεις μου για μένα, αλλά αν αυτές βρουν αντίκτυπο σε κάποιους, τόσο το καλύτερο. Απλά αυτός πλέον δε θα είναι ο σκοπός μου…

Ξεκινώντας και πάλι τη προσπάθεια

Έχω καιρό να γράψω στο blog. Πριν ένα χρόνο κι ενώ ήταν στις “δόξες του”, με πολλές επισκέψεις κάθε μέρα, κουράστηκα απο τις “μάχες” που έπρεπε να δίνω στα σχόλια κάθε άρθρου. Κουράστηκα να αποδεικνύω στον κάθε ένα πως δεν είμαι ελέφαντας. Βαρέθηκα τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον μου που θέλοντας να δείξω την καλή μου θέληση επέτρεπα. Προστέθηκε σε αυτά και η μετακόμιση με την αναγκαστική έλλειψη μόνιμου ίντερνετ, παρέα με την δουλειά που έπιασα, με συνέπεια να εγκαταλείψω το γράψιμο. Αλλά σήμερα αποφάσισα να ξεκινήσω και πάλι να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με όλους όσους ενδιαφέρονται να τις διαβάσουν. Αυτή τη φορά όμως θέλω να αποφύγω όσα με κούρασαν στο παρελθόν. Τέρμα τα σχόλια λοιπόν στα άρθρα. Δεν έχω το χρόνο και την όρεξη να απαντώ πια. Αν κάποιος έχει κάτι έξυπνο να πει, μπορεί να το κάνει στο δικό του blog. Απο το δικό μου ο κάθε ένας μπορεί να πάρει ό,τι νομίζει, ό,τι του αρέσει ή ό,τι μισεί. Γράφω δημόσια τις προσωπικές μου απόψεις γιατί έτσι μου αρέσει, και δεν δηλώνω “Θεός” ούτε διεκδικώ το αλάθητο. Μπορεί όσα γράφω να μην αρέσουν σε πολλούς, πολύ ωραία, ας μην τα διαβάζουν.

Με αυτή την αλλαγή πιστεύω θα μπορώ να συγκεντρωθώ περισσότερο σε ό,τι πραγματικά έχει αξία να γράψω. Υπάρχουν πολλά θέματα που αξίζουν σχολιασμό. Οι καιροί είναι περίεργοι…

Σεξ στα πάρκα του Άμστερνταμ…

http://www.e-write.gr/posts/259

Ελεύθερο δημόσιο σεξ σε πάρκο του Άμστερνταμ…

Η κατάσταση όσο πάει και χειροτερεύει. Η δυτικές κοινωνίες μας δείχνουν το δρόμο που θα ακολουθήσουμε κι εμείς μερικά χρόνια αργότερα. Όχι γιατί το επιζητούμε αλλά γιατί έτσι μας επιβάλλουν οι εξουσιαστές του κόσμου.

Όλες οι αυτοκρατορίες του παρελθόντος που έπεσαν και όλοι οι πολιτισμοί που εξαφανίστηκαν είχαν ένα κοινό. Στα τελευταία τους η κοινωνική ηθική είχε εξαφανιστεί. Πρώτα σαπίζει ένα έθνος απο μέσα και μετά πέφτει. Τρανό παράδειγμα η αρχαία Ελλάδα και εν συνεχεία η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Έτσι και ο δυτικός πολιτισμός θα πέσει σύντομα, γιατί έχει φτάσει η ώρα του. Η σαπίλα αυξάνεται με ιλλιγγιώδεις ρυθμούς. Η εξουσιαστές θέλουν το πληθυσμό να ασχολείται με ποταπά πράγματα για να μπορούν να δρουν ανενόχλητοι. Και έτσι συνεχώς εισάγουν και νέες “καινοτομίες” στη κοινωνία προκειμένου να τη διαλύσουν κι άλλο.

Το δυτικό σύστημα έχει φτάσει στο τέλος, γιατί πλέον δε μπορεί να συντηρηθεί άλλο. Η κατάρρευση θα γίνει ξαφνικά, και όλα όσα έχουμε ως δεδομένα θα αλλάξουν βίαια. Το κύτταρο της κοινωνίας, η οικογένεια, έχει δεχτεί ανεπανόρθωτα πλήγματα τα τελευταία χρόνια. Όπως ο καρκίνος σκοτώνοντας τα κύτταρα έρχεται η ώρα που σκοτώνει και τον οργανισμό, έτσι και η διάλυση της οικογένειας θα επιφέρει το θάνατο της κοινωνίας.

Αυτά όλα μπορεί να ακούγονται ως τρέλες, αλλά είναι απλά προφητικοί λόγοι βασισμένοι στην ιστορία αλλά και στη γνώση της Αγ. Γραφής.

Το “Δημόσιο σεξ” τι ακριβώς προσφέρει; Σε ποιόν; Γιατί θα πρέπει να το κάνουν όλοι μπροστά σε άλλους; Είναι αυτό ελευθερία; Δε παραβιάζει αυτό την ελευθερία των άλλων που δε θέλουν τέτοια άσεμνα θεάματα; Δεν απαγορεύουν τη πρόσβαση σε αυτό το πάρκο σε όποιον λόγω θρησκείας και πεπειθήσεων δεν επιθυμεί να κάνει μπανιστήρι και ενοχλείται; Αν το πάρκο ήταν ιδιωτικό εντάξει, αλλά είναι δημόσιο. Αυτό δεν είναι προάσπιση της ελευθερίας, είναι καταπάτηση της ελευθερίας του άλλου να μπορεί να είναι σε κάποιο δημόσιο χώρο χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του.

Αυτή είναι όντως πρόοδος της κοινωνίας- προς το χειρότερο. Δε θα σταματήσουν εκεί. Βήμα βήμα γίνεται η δουλειά. Θα προχωρήσουν παραπέρα. Δοκιμάζουν τα όρια του πληθυσμού με κάθε βήμα. Μόλις η κοινωνία έχει αποδεχτεί ένα βήμα, προχωράνε στο επόμενο. Και όλα αυτά θα τα δούμε και σητν Ελλάδα σύντομα.

Είναι εθνικισμός να νοιάζεσαι για τη πατρίδα σου;

Εδώ και αρκετό καιρό περιφέρομαι σε διάφορα site και blog ελληνικά και μη και διαβάζω πολλές απόψεις χωρίς να γράφω ο ίδιος. Σήμερα αποφάσισα να γράψω για ένα θέμα που νομίζω πως είναι πολύ σοβαρό. Η πλύση εγκεφάλου που γίνεται είναι σε προχωρημένο στάδιο…

Βασικό στοιχείο του κάθε ανθρώπου είναι το σπίτι του. Όλοι μένουμε σε ένα. Φτωχό, πλούσιο, δεν έχει σημασία, όλοι έχουμε την ανάγκη για στέγαση, η οποία θεωρείται βασική, παρόμοια με τη τροφή και το νερό. Το σπίτι του κάθε ανθρώπου, αποτελεί ιδιωτικό καταφύγιο, είναι το μέρος όπου εκείνος είναι ο κυρίαρχος και αποφασίζει για τα πάντα, πως το θέλει, και κυρίως ΠΟΙΟΥΣ ΒΑΖΕΙ ΜΕΣΑ. Γιατί κανένας μας δε βάζει άγνωστους μέσα, ούτε τους δίνει απεριόριστη πρόσβαση, ούτε βάζει πάρα πολλούς μέσα, περισσότερους απο όσους αντέχει το σπίτι. Κάτι τέτοιο θα έκανε τη κατάσταση στο σπίτι αφόρητη, μέχρι το σημείο το σπίτι πλέον να είναι μη κατοικίσιμο.

Τηρουμένων των αναλογιών, το σπίτι ενός λαού είναι η χώρα του, το έδαφός του. Ένας λαός δεν είναι τίποτα περισσότερο απο μια μεγάλη οικογένεια. Η κλίμακα αλλάζει, αλλά η ουσία είναι η ίδια. Οι Έλληνες είμαστε μια μεγάλη οικογένεια που ξεκίνησε όταν ο πρώτος Έλληνας έκανε τη φαμίλια του κοκ. Με το πέρασμα των αιώνων η οικογένεια αυτή μετρά κάποια εκατομμύρια, αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι. Είμαστε το έθνος των Ελλήνων και μένουμε στην Ελλάδα, που είναι το σπίτι μας.

Οι γείτονες του σπιτιού μας, καθώς και πολλοί άλλοι απο πιο μακρυά, ζηλεύουν το σπίτι μας που είναι κτισμένο σε ωραίο μέρος, και με πολλές προσπάθειες το στολίσαμε και το κάναμε όμορφο. Όπως είναι φυσικό απο τη στιγμή που αδυνατούν να κάνουν το δικό τους σα το δικό μας
θέλουν να έρθουν να μείνουν αυτοί εδώ. Πριν κάποια χρόνια κάποιοι απο τους συγκατοίκους μας αποφάσισαν πως είναι έξυπνη ιδέα να επιτρέψουν να βάλουμε και ξένους στο σπίτι μας γιατί θα προσφέραν περισσότερο ενοίκιο. Δηλαδή θα εργάζονταν με λιγότερο μισθό. Και έτσι χρησιμοποιώντας την επιρροή τους, αφού ήταν οι πλουσιότεροι κάτοικοι του σπιτιού, καταφέραν και άνοιξαν τις πόρτες του σπιτιού σε ξένους. Και γέμισε το σπίτι με τόσους ξένους που πλέον δε το αναγνωρίζεις. Και οι ξένοι όπως είναι φυσικό δε σέβονται τους παλιούς κατοίκους γιατί δεν είναι απο το ίδιο σόι, και τους κάνουν κλοπές και βιασμούς και φόνους, και το σπίτι δε το αγαπούν και δε νοιάζονται για αυτό ούτε το βελτιώνουν. Παρόλα αυτά δέχονται όλες τις ανέσεις του σπιτιού, όπως και αυτοί που θυσιάζονται για αυτό.

Κάποιοι απο τους κατοίκους του σπιτιού φωνάζουν και διαμαρτύρονται για αυτή τη κατάσταση. Αλλά οι έχοντες επιρροή και τα τσιράκια τους τους κατηγορούν πως… δεν είναι φιλόξενοι!!!! Έτσι είναι, σήμερα άμα έχεις άποψη για το καλό της χώρας είσαι εθνικιστής, δεξιός και φασίστας… Έτσι λένε οι “αριστεροί προοδευτικοί(τρομάρα τους)”. Αναρωτιέμαι όσοι μιλούν για ανοιχτά σύνορα και ανοχή στους μετανάστες για ποιανού το συμφέρον νοιάζονται; Για της Ελλάδος; Σίγουρα όχι. Το συμφέρον της Ελλάδος είναι να κατοικείται μόνο απο Έλληνες, για να ανέβουν και οι μισθοί και το επίπεδο της ζωής, όπως και η κοινωνική συνοχή, και να πέσει η εγκληματικότητα. Αυτοί νοιάζονται για το συμφέρον το μεταναστών, που δεν είναι Έλληνες, άρα δε θα έπρεπε να διεκδικούν τη στήριξη(ψήφο) των Ελλήνων, αλλά να πάνε στην Αλβανία(παράδειγμα) να πολιτευτούν. Μόνο που αν πάνε εκεί θα παραλάβουν όχι τις ψήφους αλλά τους… όρχεις των Αλβανών γιατί εκεί δε μασάνε κουτόχορτο( ακόμα) όπως εδώ…

Οι μόνοι που έχουν συμφέρον να γεμίσουμε μετανάστες είναι το κεφάλαιο. Τα ΜΜΕ που είναι της επιρροής τους μας επιβάλλουν την άποψη πως είναι δεξιό και “ακραίο” να αντιδράς σε αυτή τη κατάσταση… Είμαι περίεργος να δω πότε θα ξυπνήσουμε ως έθνος επιτέλους… Η κατάσταση μέρα με τη μέρα χειροτερεύει, η Ελλάδα εκεί που προόδευε πλέον πισωγυρίζει με μεγάλη ταχύτητα. Οι περισσότεροι το αντιλαμβάνονται αλλά δε λένε κουβέντα. Απο φόβο ή αδιαφορία.

Οι μετανάστες πλέον δεν έχουν σεβασμό στους Έλληνες ούτε στο ελάχιστο. Έχουν ξεχάσει πως είναι ΞΕΝΟΙ σε αυτή τη χώρα. Εκμεταλλεύονται μέχρι τέλους την ανοχή μας. Είναι σπάνιο να βρίσκεις καλές οικογένειες ανάμεσά τους.

Θυμάμαι ένα περιστατικό ξημερώματα Κ. Δευτέρας στη δουλειά. Μια όμορφη κοπέλα παρήγγειλε και μετά βγήκε έξω. Ξαφνικά άρχισε να φωνάζει. Μια παρέα Αλβανών καθόταν σε ένα τραπέζι όταν πέρασε απο δίπλα και μια γυναίκα( ω! ναι γυναίκα) τη χούφτωσε. Της είπε το εκπληκτικο: Αν ήσουν στη χώρα σου θα σε λέγανε λεσβία, εδώ όμως είσαι απλά ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΗ. Μέσα μου της είπα ένα μεγάλο μπράβο γιατί δε μάσησε και την έβαλε στη θέση της. Έτσι πρέπει να είμαστε όλοι και να μη ξεχνάμε πως εμείς εδώ είμαστε στο σπίτι μας, δικό μας είναι. Οι άλλοι ούτε νοιάζονται για αυτό, ήρθαν να πάρουν ό,τι μπορούν και μετά να φύγουν. Αν γίνει μια στραβή αυτοί θα γυρίσουν πίσω στις χώρες τους, εμείς ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ;;;;;

Κάποιοι κατευθυνόμενοι ψευτοδιαννοούμενοι λένε πως κι εμείς υπήρξαμε μετανάστες. Αυτή η σύγκριση δείχνει 2 πράγματα. Είτε πως αυτός που το λέει είναι ανιστόρητος είτε πως είναι πληρωμένος. Συνήθως το δεύτερο. Οι Έλληνες ΠΟΤΕ δε φύγαμε απο τις πατρίδες μας. Μόνο όταν αναγκαστήκαμε( Μικρασιατική καταστροφή). Μετά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο, λόγω της καταστροφής που προκάλεσε, φύγανε αρκετοί λόγω οικονομικών δυσκολιών, έχοντας στο μυαλό να ξαναγυρίσουν. Που πήγανε όλοι αυτοί; Η πλειοψηφία πήγε στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία. Για όσους γνωρίζουν ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ αυτές οι δύο χώρες δεν αποτελούν έθνη. Αλλά σύνολο εθνών-μεταναστών, που ζουν σε κλειστές κοινότητες ως επί το πλείστον και τυχαίνει όλοι να γνωρίζουν αγγλικά…

Αυτές οι δύο χώρες, είχανε κάποτε τους ιδιοκτήτες τους. Τους ινδιάνους και τους αυτόχθονες… Δείτε τι πάθανε οι ινδιάνοι επειδή ανεχτήκανε τους μετανάστες. Γιατί αυτά θα πάθουμε κι εμείς. Εμείς δε τα πάθαμε ακόμα επειδή οι μετανάστες δεν είχαν το τεχνολογικό πλεονέκτημα. Αν το είχαν, θα είχαμε πάθει ό,τι και οι ινδιάνοι. Θα είχαμε εκλείψει…

Για αυτό μην ακούτε αυτούς τους ψευτοδιαννοούμενους που λένε να είμαστε ανεκτικοί. Όπως δε βάζετε ξένους στο σπίτι σας έτσι δε θα βάζετε και στη χώρα σας. Όπως φέρεστε στο σπίτι σας έτσι και στη χώρα σας. Γιατί ξένους δε β’αζετε στο σπίτι σας, ούτε τους ταΐζετε, ούτε τους αφήνετε να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά δε σας πειράζει αυτό να γίνεται στη χώρα σας; Αν θέλει πχ ο Τσίπρας και ο κάθε Τσίπρας τους ξένους ας τους βάλει στο σπίτι του, να τους ταΐζει αυτός. Οι ξένοι έχουν χώρες δικές τους, να πάνε εκεί να δουλέψουν και όχι να επιβουλεύονται τον μόχθο των άλλων…

Ξέρω πως θα διαβάσω πολλά σχόλια όπως εθνικιστής και φασίστας, αλλά δε με πειράζει όποιος το πει το μόνο που θα δείξει είναι το βαθμό της άγνοιάς του για αυτούς τους όρους. Ούτε ανώτερος είμαι ως Έλληνας ούτε τα άλλα έθνη πρέπει να καταστραφούν ούτε πρέπει να επιβάλλουμε τίποτα. Απλά πρέπει το κάθε έθνος να έχει το χώρο του και εκεί να ζει με ειρήνη.