Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο…

Ξέρω αυτή δεν είναι χριστιανική διδαχή. Αλλά είναι μερικές φορές που η ζωή σε φέρνει στα όρια των αντοχών σου. Είναι πολλές φορές που δυσκολεύομαι να συγχωρήσω άτομα που μου έκαναν άμεσα ή έμμεσα κακό.  Ο ίδιος δε παίρνω εκδίκηση ποτέ. Η “εκδίκηση” για την οποία κάνω λόγο, είναι η εκδίκηση του να βλέπεις αυτόν που σε έβλαψε να υποφέρει, και να χαίρεσαι για αυτό. Δεν είμαι περήφανος που πολλές φορές αισθάνομαι έτσι, γνωρίζω πως πρέπει να δείχνω ανωτερότητα. Αλλά είναι πολύ δύσκολο ώρες ώρες, όταν η αίσθηση πως αποδόθηκε δικαιοσύνη είναι τόσο μα τόσο γλυκιά…

Αυτό μου έχει συμβεί πολλές φορές, και αναμένω πως θα συμβαίνει ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Αισθάνεσαι μια περίεργη ικανοποίηση, όταν σου έρχεται να πεις σε κάποιον “στο είχα πει”, όταν δικαιώνεσαι ύστερα απο καιρό. Όταν βλέπεις στα μάτια όσων σε αδίκησαν, πως αναγνωρίζουν το λάθος τους. Όταν συνειδητοποιείς στη πράξη πως, τελικά, εσύ ήσουν σωστός και όλοι οι άλλοι λάθος. Και πως πλήρωσαν για τα λάθη τους…

Αλλά απο την άλλη, πικραίνεσαι για αυτό. Γιατί κατά βάθος είσαι καλός άνθρωπος, και θα ήθελες να μη χρειαστεί τα πράγματα να γίνουν έτσι. Θα ήθελες να ήσουν εσύ ο λάθος, να δικαιωθούν όσοι ήταν εναντίων σου. Θα ήθελες να μη πληρώσουν για τα λάθη τους. Και πάνω απο όλα, θα ήθελες να μην αισθάνεσαι έτσι γλυκά όταν τα πληρώνουν… Γιατί αυτό σε κάνει να αμφισβητείς τη δική σου καλοσύνη, τη δική σου ψυχή.

Τι νόημα έχει να είσαι πάντα σωστός, αλλά μόνος; Είναι πολλές φορές που κάνω στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση. Αδυνατώντας να ανεχτώ τις αδυναμίες των άλλων, απομονώνομαι. Όταν είσαι μόνος σου, δεν είναι ανάγκη να ανεχτείς τη κακία των άλλων, την ανοησία των άλλων, τη ματαιοδοξία των άλλων, την υποκρισία των άλλων. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως είσαι μόνος… Ίσως είναι καλύτερο να ανεχτείς τους άλλους. Να κατανοήσεις πως τα λάθη τους γίνονται, γιατί τόσα ξέρουν, τόσα λένε, τόσα κάνουν. Να δείξεις ανεκτικότητα όταν σε αδικούν. Επιοίκεια όταν μετανιώνουν. Να χαίρεσαι όταν βάζουν μυαλό και να τους εύχεσαι το καλύτερο. Πολύ δύσκολο για έναν κοινό θνητό αυτό το τελευταίο…

Υπάρχουν διδαχές του Χριστού, που αδυνατώ να δεχτώ. Και το παραδέχομαι. Πάντα με ενοχλεί όταν διαβάζω τη παραβολή του ασώτου υιού. Τη πρώτη φορά αγανάκτησα. Μας πως είναι δυνατόν να γίνεται τέτοια αδικία στο μεγαλύτερο γιο, σκέφτηκα. Ο μεγαλύτερος έμεινε κοντά στο πατέρα του και δε πήρε τίποτα, ενώ έγινε ολόκληρη γιορτή για το ρεμάλι τον μικρότερο. Αλλά υπάρχει και άλλη παραβολή, αυτή με τους εργάτες. Ο εργοδότης πλήρωσε με τον ίδιο μισθό όσους δούλεψαν απο το πρωί και όσους δούλεψαν μία ώρα. Μα τι αδικία είναι αυτή, σκεφτόμουν τη πρώτη φορά και σκέφτομαι ακόμα ώρες ώρες… Πως γίνεται να δίνεις τον ίδιο μισθό σε όσους έβγαλαν όλη τη δουλειά και σε όσους ίσα που ακούμπησαν;

Πολλές φορές αισθάνομαι ο ίδιος έτσι. “Χαραμίζω” τα νιάτα μου, μη απολαμβάνοντας πολλά για χάρη της πίστης μου. Προσπαθώ πάντα να είμαι σωστός και δίκαιος. Δε κάνω κακό ποτέ σε κανέναν. Γίνομαι αποδέκτης απίστευτης κακίας ώρες ώρες, πολλές φορές απο τους δικούς μου ανθρώπους, και τους ανθρώπους που αγαπώ περισσότερο. Πως θα μπορούσα να δεχτώ πως αυτά που αναμένω να απολαύσω εγώ ως αποζημίωση για τις θυσίες μου, θα τα απολαύσουν και οι άλλοι; Πως γίνεται ο Θεός να περιμένει να κάτσω στο ίδιο τραπέζι με όσους με πουλάνε; Πως περιμένει να δεχτώ να πάρω τον ίδιο μισθό με εκείνους; Δηλαδή η πίστη και η αυτοσυγκράτηση που προσπαθώ να δείχνω τώρα είναι μάταια, και αυτοί που κάνουν άσωτη ζωή και πολλές φορές με αδικούν, θα πάρουν ως αμοιβή ό,τι κι εγώ; Τότε εγώ, για ποιό λόγο θυσιάζομαι; Για ποιό λόγο δε κάνω κι εγώ τα ίδια; Αφού στο τέλος όποιος μετανιώνει, παίρνει ό,τι παίρνουν και όσοι θυσιάστηκαν εξαρχής…

Ξέρω πως η συγχώρεση είναι θεϊκό πράγμα, και όσο πιο πολλά έχεις να συγχωρήσεις, τόσο πιο ανώτερη η πράξη. Ξέρω πως κάπου μέσα μου κρύβω έναν ανώτερο εαυτό, που μπορεί να συγχωρεί τα πάντα και τους πάντες. Αλλά μέχρι τώρα αυτός ο εαυτός κρύβεται κάτω απο τόνους πίκρα και φαρμάκι, που έχω συσσωρεύεσει όλα αυτά τα χρόνια. Τόση αδικία, σε κάνει σκληρό. Πόσες και πόσες φορές δεν είπα, “καλά να πάθει ο τάδε, του άξιζε”. Πως να δείξεις μεγαλοπρέπεια όταν ο πόνος σου είναι μεγάλος, πως να δεχτείς να συμπεριφέρεσαι σαν να μη πόνεσες ποτέ. Πως να ξεπεράσεις την ανθρώπινη αδυναμία; Πως να λυπάσαι όταν υποφέρουν οι άδικοι, όταν μέσα σου αγαλλιάζεις να τους βλέπεις να λιώνουν; Πως να σκεπάσεις τα όνειρά σου, που έχουν να κάνουν με τους άδικους να υποφέρουν τα χειρότερα για όσα κάνανε; Δύσκολο πράγμα.

Ίσως δεν είναι για μένα η συγχώρεση. Ίσως δεν έχω ό,τι χρειάζεται για να γίνω άγιος, γιατί αυτό είναι όποιος συγχωρεί και τους εχθρούς του, άγιος. Ίσως και όχι. Ίσως μπορέσω στο μέλλον. Ίσως με το καιρό μεγαλώνοντας να αποκτήσω μεγαλύτερη δύναμη ψυχής και να κατανοήσω όσα δε μπορώ τώρα.